Κοντεύει μια τριετία αυτή η λεγόμενη κρίση, οικονομική κ.ο.κ., που έχει ταράξει συθέμελα την ελληνική κοινωνία. Ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, από τις εκλογές του 2009 και μετά, ο ελληνικός λαός πασχίζει να ακούσει ένα καλό νέο, κάτι που να τον κάνει να αισιοδοξεί για το μέλλον.
Οι πιο παλιοί λένε ότι η κατάσταση που βιώνουμε είναι η πιο δύσκολη μεταπολιτευτικά, ίσως και πιο πίσω, μεταπολεμικά. Ένας ολόκληρος λαός έχει βυθιστεί στην μαυρίλα και την μιζέρια, κάνει θυσίες αλλά βλέπει ότι μάταια αναζητεί μια χαραμάδα φωτός. Μέτρα, δυσβάσταχτα πλέον για την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ανακοινώνονται σχεδόν καθημερινά. Κάθε σχεδιασμός της κυβέρνησης δεν γίνεται δυνατό να υλοποιηθεί αφού δεν φαίνεται να υπάρχει πραγματική διάθεση για μεταρρυθμίσεις και για συγκρούσεις με τους βολεμένους. Ούτε φαίνεται να επιθυμούν να χτυπηθεί η τεράστια φοροδιαφυγή που προκαλεί πολλά δεινά και αναγκαστικά ρίχνει το βάρος των μέτρων συνεχώς στην περιστολή μισθών, συντάξεων και στα χαράτσια με την μορφή έκτακτης εισφοράς, τέλους ακινήτων, τέλους επιτηδεύματος κ.λπ.
Από τους συνήθως αισιόδοξους και έξω καρδιά Έλληνες κοντεύει να κοπεί και το χαμόγελο. Επί δύο χρόνια βομβαρδίζονται από τα ΜΜΕ με άσχημες ειδήσεις, με συστάσεις, υποδείξεις και προτροπές για να σφίξει και άλλο το ζωνάρι. Πλέον καθίσταται αδύνατο να καταβληθούν όλοι αυτοί οι έκτακτοι φόροι και όλο και περισσότερο δηλώνουν... «δεν πληρώνω γιατί δεν έχω»! Η εικόνα στις πόλεις και τα χωριά είναι μαύρη και άραχλη. Μαγαζιά κλειστά, κατακόρυφη πτώση του τζίρου και ο κόσμος να κλείνεται στα σπίτια του για να κάνει οικονομία. Οι μόνοι που πήραν ανάσες ήταν οι νησιώτες και γενικά όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό.
Χρήμα στην οικονομία δεν λέει να πέσει. Το ΕΣΠΑ όλο ακούμε θα τρέξει αλλά τα προγράμματα είναι ελάχιστα για τις επιχειρήσεις ενώ τα έργα τώρα προσπαθούν να τα ξεπαγώσουν. Ο δανεισμός από τις τράπεζες έχει σταματήσει. Ο κόσμος μετακομίζει από τα μεγάλα αστικά κέντρα στα χωριά. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν να τελειώνει το όνειρο που όλοι ήθελαν να κάνουν πραγματικότητα.
Τι απομένει; Λίγα πράγματα. Η ελπίδα ότι θα γίνουμε ένα νοικοκυρεμένο κράτος που θα παράγει και θα αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ταξιδεύουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, μόνο που ακόμη και αυτή η βάρκα κοντεύει να βουλιάξει...
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΤΕΛΛΙΟΣ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου